ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපතිවරයෙකුට එල්ලවූ බරපතළ දූෂණ චෝදනා

හිත්තැටියගේ සමන්ත:

ක්ලීන් මෑන් :

මූල්‍ය වංචා කල දූෂිතයකු ලෙස චෝදනා ලබන හිටපු ජනපති රනිල්ට ඇති බරපතල චෝදනා නොතකා, දිගුකාලීනව ඔහු කෙරෙහි ඇති “ක්ලීන් මෑන්” විශ්වාසය පිළිබඳව තරමක් න්‍යායාත්මක සාකච්ඡාවක් කිරීම, මේ මොහොතේ ප්‍රයෝජනවත් කාර්යයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. මෙහිදී ග්‍රැහැම් හාර්මන්ගේ Object Oriented Ontology (OOO)හි දාර්ශනික සංකල්පවල මූලික සිද්ධාන්ත කිහිපයක් භාවිතා කරමින් අපට එම න්‍යායාත්මක රාමුව තුල මෙය සලකා බැලිය හැකිය.

ග්‍රැහැම් හාර්මන්ගේ OOO දර්ශනයට අනුව, සියලුමදේ, මිනිස් හෝ මනුෂ්‍ය නොවන, සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රවේශ විය නොහැකි වස්තූන් (Objects) ලෙස සැලකේ. මෙම “ඉවත් වීම” (Withdrawal) යනු, කිසිම වස්තුවක් වෙනත් වස්තුවක් විසින් සම්පූර්ණයෙන් දැනගත නොහැකි බවයි. එය මිනිසෙකුට පවා අදාලවේ. වස්තුවක සැබෑ, “යථාර්ථ සාරය” (Essence) සෑම විටම එහි පෙනුම හෝ එය ඇතුළත් වන සම්බන්ධතා ඉක්මවා යයි. අපට අන්තර් ක්‍රියා කළ හැක්කේ වස්තුවක සංවේදී (Sensual) ගුණාංග සමග පමණි. එම අන්තර්ක්‍රියාවන් එම ද්‍රව්‍යයේ සම්පූර්ණ යථාර්ථය සමග සිදුවන්නක් නොවේ.

මේ අනුව, ශ්‍රී ලාංකික මහජනතාවගේ හිටපු ජනාධිපතිවරයෙකු පිළිබඳ මතය යන සන්දර්භය තුළ, එම දේශපාලන චරිතය මහජනතාවට සදහටම ප්‍රවේශ විය නොහැකි “යථාර්ථ සාරයක්” සහිත සංකීර්ණ වස්තුවක් ලෙස දැකිය හැකිය. මහජනතාව අන්තර් ක්‍රියා කරන්නේ “සැබෑ” දේශපාලනඥයා සමග නොව, ජනමාධ්‍ය වාර්තා, මහජන පෙනී සිටීම්, ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රතිඵල, ඓතිහාසික මතකයන් සහ “පිරිසිදු මිනිසා” යන ප්‍රතිරූපය යන සියල්ලේ එකතුවක් වන සංවේදී වස්තුවක් සමගය.
මෙම “පිරිසිදු මිනිසා” සංවේදී වස්තුවක් ලෙස දැකිය හැක. මෙම ප්‍රතිරූපය ජාතිකවාදී කතිකාව, හමුදා ජයග්‍රහණ, සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සහ ශක්තිමත් බවක් සහ තීරණාත්මක බවක් පිළිබඳ හැඟීමකින් ගොඩනැගුණු නිර්මිතයකි. බොහෝ පුරවැසියන් සඳහා, මෙම “සංවේදී වස්තුව” කෙතරම් ප්‍රබලදයත්, එය මූල්‍ය වංචා චෝදනා ඇතුළු දේශපාලනඥයාගේ ක්‍රියාවල “සැබෑ වස්තුව” යටපත් කරයි. දූෂණ චෝදනා යනු වස්තුවේ තවත් “ගුණාංග” සමූහයක් පමණි, නමුත් “පිරිසිදු මිනිසා” විශ්වාස කරන්නන් සඳහා, මෙම ගුණාංග එතරම් වැදගත් නොවන හෝ දේශපාලනිකව අභිප්‍රේරිත ප්‍රහාර ලෙස සැලකේ. ඔවුන්ට අනුව, අවංකකම සහ දේශප්‍රේමය වන දේශපාලනඥයාගේ “සැබෑ සාරය” මෙම චෝදනාවලින් නොනැසී පවතී.

මෙහිදී ප්‍රවේශ විය නොහැකි “සැබෑ වස්තුව” ගැන තවදුරටත් සලකා බලමු. මහජනතාවගේ විශ්වාසය පවතින්නේ කෙසේදයත්, සම්පූර්ණ විස්තරය සහ සන්දර්භය ඇතුළත් දේශපාලනඥයාගේ ක්‍රියාවල “සැබෑ වස්තුව” ඔවුන්ගේ සෘජු අත්දැකීම්වලින් ඉවත්වී ඇත. බොහෝ දෙනෙකුට අධිකරණ ලේඛන, මූල්‍ය විගණන වාර්තා හෝ අභ්‍යන්තර තොරතුරු වෙත ප්‍රවේශය වීමට නොහැක. ඔවුන්ගේ දැනුම, මාධ්‍ය වාර්තා, ඕපාදූප සහ කටකතා මගින් මැදිහත්වූ අර්ධ දැනුමකි. මේවා විවිධ ආකාරවලින් අර්ථ දැක්විය හැකි සංවේදී ගුණාංග වේ. “පිරිසිදු මිනිසා” විශ්වාස කරන අය මෙම බාහිර ගුණාංග ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලබන අතර, මේ මගින් වංචාවේ “සැබෑ වස්තුව” ඉවත් කිරීම, දේශපාලනඥයාගේ “සැබෑ වස්තුව” කෙරෙහි ඔවුන්ගේ විශ්වාසය නොවෙනස්ව තබා ගැනීමට ඉඩ සලසයි.

දැන් මෙම අදහස තවත් පුලුල් කර සලකා බලමු. OOOද ඇතුළත් පුළුල් දාර්ශනික සිතීම් පරාසයක් දැන් “සහසම්බන්ධතාවාදය”
(Correlationism) ප්‍රතික්ෂේප කරයි. එනම් අපට දැනගත හැක්කේ චින්තනය සහ පැවැත්ම අතර සහසම්බන්ධය පමණක් වන අතර, පැවැත්මම දැනගත නොහැකි බව පවසන සහසම්බන්ධතාවාදය දැන් බොහෝ නවීන දාර්ශනික සිතීම් ප්‍රතික්ෂේප කරයි . මෙම නවීන දාර්ශනික සිතීම් මිනිස් ප්‍රවේශයෙන් ස්වාධීනව පවතින යථාර්ථයක් ගැන නැවත සිතීම සඳහා තර්ක කරයි. මිනිස් සංජානනයෙන් ඔබ්බට යථාර්ථයක් ඇතැයි පිළිගැනීමේ දෘෂ්ටිකෝණයකින්, දූෂණය – මූල්‍ය ගනුදෙනු, අරමුදල් අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීම වැනි කාරනයන් මහජනතාව එය විශ්වාස කළත් නැතත් ස්වාධීනව පවතින යථාර්ථයකි. මහජන මතයෙන් තොරවම වංචාව යනු වෛෂයික කරුණකි. දේශපාලනඥයාගේ නිර්දෝෂීභාවය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය යනු මානව කේන්ද්‍රීය, “සහසම්බන්ධවාදී” ස්ථාවරයකි. එහිදී යථාර්ථය පූර්ව පවතින විශ්වාස පද්ධතියකට හෝ ආඛ්‍යානයකට ගැලපෙන පරිදි නැමී ඇත.

මෙම අවස්ථාවේදී චෝදනා ලැබූ දේශපාලනඥයා වන “දේශපාලන වස්තුව” හුදෙක් මහජන සංජානනයේ නිෂ්පාදනයක් නොවේ. එයට තමන්ගේම ස්වාධීන පැවැත්මක් සහ අභ්‍යන්තර තර්කයක් ඇත. එහිදී එම දේශපාලන වස්තුවේ යහපත් ක්‍රියා සහ චෝදනා ලැබූ දූෂිත ක්‍රියා යන දෙකම ඇතුළත්වේ. මෙයින් පෙනී යන්නේ දේශපාලන වස්තුව එහි මහජන ප්‍රතිරූපයට පමණක් සීමා කළ නොහැකි බවයි. දූෂණයේ සත්‍යතාව, එය පවතී නම්, මහජන මතය මත එහි පැවැත්ම සඳහා රඳා නොපවතින යථාර්ථයේ කොටසකි. එබැවින්, මහජනතාවගේ විශ්වාසය යනු ඥානවිද්‍යාත්මක අසාර්ථකත්වයක්වේ. (Epistemological Failure) එය ඔවුන්ගේ චින්තනයෙන් ස්වාධීන වූ යථාර්ථයක් අවබෝධ කර ගැනීමට ඇති අසමත්කමකි.

සාරාංශයක් ලෙස, හාර්මන්ගේ OOO පැහැදිලි කරන්නේ, මහජනතාව අන්තර් ක්‍රියා කරන්නේ දේශපාලන චරිතයේ අර්ධ, සංවේදී අනුවාදයක් සමඟ පමණක් වන අතර, එමගින් මූලික “සැබෑ වස්තුව” සංකල්පීය වශයෙන් පිරිසිදුව හා චෝදනාවලින් දූෂිත නොවී පැවතීමට ඉඩ සලස්වන බවයි. තවදුරටත් මෙම දැක්ම පුළුල් කරමින් පවසන්නේ දූෂණයම ස්වාධීන යථාර්ථයක් බවත්, දේශපාලනඥයාගේ නිර්දෝෂීභාවය පිළිබඳ මහජනතාවගේ අඛණ්ඩ විශ්වාසය මෙම වෛෂයික යථාර්ථයෙන් වෙන්වීමක් බවත්, එනම් චින්තනය, ස්වාධීන බාහිර ලෝකයකට වඩා වරප්‍රසාද ලත් සහසම්බන්ධවාදී අන්ධභාවයක් බවත්ය.

දැන්, ශ්‍රී ලාංකික හිටපු ජනාධිපතිවරයෙකු වන රනිල් වික්‍රමසිංහ වෙත එල්ලවී ඇති බරපතළ දූෂණ චෝදනා සම්බන්ධයෙන් මෙම යොමු කිරීම් ඔස්සේ සිතා බලන්නට මම ඔබට යෝජනා කරමි. මේ මගින් මිනිසාගේ සිතුවිලි සහ අත්දැකීම් පමණක් සම්ප්‍රදායික ආකාරයට දේශපාලනික විශ්ලේෂණයේදී යොදා ගැනීමෙන් නොනැවතී, සියලු වස්තූන් සමාන ඔන්ටොලොජිකල් තත්වයක් (Equal Ontological Status) දරන බව පෙන්වා දීමට මම උත්සාහ කලෙමි. මෙසේ සිතීමක් සිදුකිරීම, අපගේ දේශපාලනය පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික අවබෝධය වෙනස් කිරීමට සහ නව ආකාරයකින් සිතීමට අප පොළඹවයි.