හිත්තැටියගේ සමන්ත:
යටත් විජිතවාදය හා නිර්ප්රභූ සාකච්ඡාව විසින් ඉදිරිපත් කළ අදහස වඩාත් මෙසේ විශ්ලේෂණය කළ හැකිය. නිර්ප්රභූ යනු “දෘෂ්ටිවාදය තුළම” සිටින පිරිසක් වන අදහස සත්යයක් වුවත්, වැදගත් කාරනය , එයින් ඔවුන්ගේ අත්දැකීම්වලට අනුරූප වන වෛෂයික යථාර්ථයක් නොපවතින බව අදහස් නොකරයි යන්නයි.
එනම් නිර්ප්රභූ කතාවට අර්ථ දැක්වීමක් ලබා දීමට පවතින සංකේත පද්ධතිය අසමත් වන්නේ, එම සංකේත පද්ධතියට සැබෑ වෛෂයික යථාර්ථයේ සියලුම කොටස් ආවරණය කළ නොහැකි නිසාය. මෙහිදී, නිර්ප්රභූ කතාව යනු දෘෂ්ටිවාදයෙන් ස්වාධීනවූ පිරිසිදු සත්යයක් නොව, දෘෂ්ටිවාදය විසින් සම්පූර්ණයෙන් ග්රහණය කරගත නොහැකිවූ, යථාර්ථයේ වෙනත් පැතිකඩක් ලෙස සැලකිය හැකිය. දැන් මගේ මේ කුඩා එකතු කිරීම ඔස්සේ සාකච්ඡාව ආරම්භ කරමු.
ආන්තික කණ්ඩායම් පිළිබඳ නිර්ප්රභූ සාකච්ඡාව වැදගත් නැතැයි කීම, යටත් විජිතවාදයට එරෙහි විවාදය විවේචනය කිරීමක් හෝ එයට එරෙහිව යාමක් නොවේ. ඒ වෙනුවට, මෙම ශාස්ත්රීය රාමුවේ ඇති බරපතල න්යායික ගැටළු සහ ප්රායෝගික දුර්වලතා ඉස්මතු කිරීමක් පමණි. මෙම විවේචනවලින් පෙනී යන්නේ මෙම ව්යාපෘතිය න්යායාත්මකව ස්වයං-පරාජිත බවයි (එය විකෘති නොකර නිරූපණය කළ නොහැකි බවයි). ඇත්තටම සරල, නව ඓතිහාසික කථාවක් නිර්මාණය කිරීමේ අවදානමක් ඇති බවත්, පීඩනයේ ද්රව්යමය ආර්ථික මූලයන් නොසලකා හරින බවත්, පවතින බරපතල විවේචනයන් වේ.
යටත් විජිතවාදය පිළිබඳ සාකච්ඡාවේ වටිනාකම පවතින්නේ පිළිතුරු සැපයීම තුළ නොව, අත්යවශ්ය සදාචාරාත්මක ප්රශ්නයක් තදින් මතු කිරීම තුළයි. වරප්රසාද ලත් කණ්ඩායම් පීඩනය ගැන කතා කරන්නේ කෙසේද ? නිර්ප්රභූ විවේචනය ශාස්ත්රඥයාට නිහතමානී බවක් ගෙන එන නමුත්, එම නිසා එම නිරූපණ ව්යාපෘතිය කිසි විටෙකත් දෝෂ රහිත ලෙස හඳුනා ගතයුතු නොවන බවත්, එය නිරන්තරයෙන් විමර්ශනය කළ යුතු බවත් හඳුනා ගැනීම වඩා වැදගත්වේ . වඩාත්ම වටිනා ප්රතිඵලය විය හැක්කේ, බුද්ධිමතාගේ කාර්යභාරය නිර්ප්රභූ ජනතාවට හඬක් ලබාදීම නොව, ඔවුන්ට කතා කිරීමට සහ තමන්ගේම කොන්දේසි මත ඇසීමට ඇති ආයතනික, ආර්ථික සහ දේශපාලනික බාධා සූක්ෂමව ඉවත් කිරීම බවට වූ නිගමනයට එලඹීමයි.
(මෙහිදී Graham Harmons ගේ Withdrawn සංකල්පය මත පිහිටා මේ සාකච්ඡාව කිරීමට මා උත්සාහ දරා ඇත. එය සාර්ථක දැයි තීරනය කර ප්රතිචාර දක්වන්නේ නම් ස්තුතිවන්ත වෙමි.)
හිත්තැටියගේ සමන්ත-Hiththatiyage Samantha
